In de zomer van 2007 vond op het Grevelingenmeer aan boord van een zeilklipper een ongeval plaats. Bij een gijpmanoeuvre brak de giek af, met ernstig en blijvend letsel voor een van de (betalende) opvarenden tot gevolg.

De verzekeraar van de zeilklipper keerde aan de benadeelde, een 38-jarige man, ruim 70.000 euro uit en bijna 57.000 euro aan regresnemers, in totaal 137.000 euro, het bedrag van de geldende wettelijke aansprakelijkheidslimiet bij personenvervoer over binnenwateren (de limiet staat niet in artikel 983 lid 1 van boek 8 BW maar in een Besluit, een Algemene Maatregel van Bestuur van 1991, Staatsblad 1991,108).
De schade was daarmee bij lange na niet vergoed: de benadeelde had en heeft blijvende beperkingen en permanente pijnklachten en als gevolg daarvan raakte hij
zijn oorspronkelijke werk kwijt; zijn schade werd begroot op meer dan een half miljoen euro.

In de procedure tot schadevergoeding werd het buiten toepassing laten van de limiet bepleit.
De rechtbank deed dat niet, het gerechtshof wél, zij het slechts wat betreft de inflatie(correctie), gerekend vanaf 1991; de limiet ‘stond’ in 2007 op bijna 200.000 euro, aldus het hof; er werd nog zo’n 61.000 euro toegewezen.

De Hoge Raad geeft in een uitvoerig arrest zowel de geschiedenis van de limiet als de stand van zaken nu weer: bij de aanpassing van andere vervoerslimieten,
in 2008, is déze limiet niet (ook) verhoogd. Het wachten was en is op het toetreden van Nederland tot het nieuwe (CLNI-)verdrag van 2012 voor de aansprakelijkheid
in de binnenvaart. Het is – aldus de Hoge Raad – aan de wetgever om de limiet te verhogen en aan te passen, dat is geen taak voor de rechter.
De inflatiecorrectie was en is wel toegestaan, omdat dit geschiedt op basis van een objectieve factor (gegevens van het CBS), te rekenen vanaf 1991.
Het cassatieberoep tegen het arrest van het gerechtshof is verworpen.

Het is zaak dat Nederland het CLNI van 2012 spoedig ratificeert en de laatste en veel te lage limiet bij Besluit drastisch verhoogt.

zie HR 18 mei 2018 ECLI:NL:HR:2018:729 op www.rechtspraak.nl.